Nöbetçi Eczaneler
“Birden ayrımsadık ki ayrılık orda başlıyor, Tam da susuşların birbirine eklendiği yerde.” *
İçinde biriktirdiklerinin kelimeye dönüşmesi için demini mi alması gerekir? Yoksa vakit ilerledikçe o sözü içinde dolaştırarak bir boşluğa mı sürüklersin? Birbirinin zıttı gibi görünen şeylerin aslında birbiriyle kopmaz bir bağ taşıdığı gerçeğini mi ıskalıyoruz bu sorularla?
İnsan sözünü söylemeden önce beyninin her bir hücresinde gezintiye çıkarır sözlerini. Sözün olgunlaşmasını bekler. Ama sözün olgunlaşması yetmez bazen. Sözü söylemek için bir güç hissetmesi de lazım.
Güç duygusunun benliğinde halkalar halinde sonsuzluğa yayılması ya da o halkaların sonunda kaybolmasını belirleyen şey kendi midir, yoksa karşındaki mi?
Sessizlik bir tercih olmaktan çıkabilir mi? Sessizlik “ellerini kaldır, teslim ol” demiyor mudur bazı anlarda? Ateşin harlanmasına yol açan yel ise, köz haline dönüşüne de bir sebep yok mudur?
İnsan bilerek ve isteyerek susmayı tercih edebilir mi? Diller lal olmuşsa bir şeyler tüketmemiş midir kelimeleri? Bizler konuştukça var olduk, çoğaldık. Sustukça da yalnızlaşıyoruz.
Yalnız olmak, insanın diğerinden umudunu yitirmesidir. İnsanlık denen bir topluluğun parçası olmaktan kendini ayırması, kendi başına bir parça olarak var olma çabasıdır. Suyun üstünde ayakta kalmaya çalışan bir parça…
İlkokul sıralarında parmağını kaldıramayan çocuklardır sessizliği tercih edenler. Görünmezlik pelerini giydikleri için kendilerini güvende hissederler, yanlış söylemenin bir bedeli olacağını düşünürler. Yanlışı belirleyen ne? O an karşımızda kendini otorite olarak görenler. Otoritede sözünü rahatlıkla söylemenin konforu vardır.
Sessizlik bir geri çekiliş, bir ayrılıştır aynı zamanda.
Ama unutulmamalı: dilin bir dili olsa da, kalbin yüz dili vardır.
Sesini çıkarabilenlerin, denizin ortasında kendince ilerleyen o parçaya can simidini uzatması lazım.
O an dünya daha bir hoş olacaktır.
Ahmet Telli, Ayrılık Ayracı
