Nöbetçi Eczaneler
“Bir sabahın üç kapısı var göğe
Biri korku
Çal yere,
Emek senin umut senin
Korku ne?
Yeter ki elin ellere kavuşsun.”*
Gariban olmak bir yoksunluğu ifade eder. Daha çok, ekonomik bölüşümde payına azı düşenleri çağrıştırır. Yükün bölüşümünde çoğu çekenlerin, maddi değerden payın azını alacağı bir noktadır bu. Tahterevallideki gibi; yükü fazla olan, yeryüzü sofrasında avantajlı değildir.
Yoksun olma hâli sadece sofradan eksilme halini ifade etmez.
Bir köyde betonda çiçek açmamışsa, bir kız çocuğu eğitim hakkından yoksundur. Elektrik akımına kapılmışsa on altı yaşındaki bir çocuk, çalıştırıldığı için yaşam hakkından yoksun kalmıştır.
Kollarını iki yana açıp evladına sımsıkı sarılmamışsa bir baba, babalık sahnesinden inmiştir. Yüzünde acının koyu tonları ile yeryüzüne bakıyorsa bir kadın, hafızasında gülümseme kalmadığı içindir.
Çıkmaz bir sokakta kaybolmuşsa bir genç kız, kalbini kaybetmiş kişi adına kayıp ilanı çoktan verilmiştir.
Kalabalığın içinde tek bir ağaç gibi hür hissediyorsak, orman bir ağaç eksilmiştir.
Anasının sütü gibi helal olan dil, bilinmeyen bir dile dönüşmüşse; insanlığın hafızası bilinmeyen diyarlara göç etmiştir.
Sürekli göç etmek zorunda kalıyorsak, kendimizden bir parça hissettiğimiz başlangıç noktamızdan uzaklaşmak durumunda kaldığımız içindir.
Sevdiği uğruna ödün veremiyor, kendi olmaktan vazgeçmemenin gururunu yaşıyorsak; sevdiğimizden uzağa düşmüşüzdür.
Sıfatlarına fazla anlam yüklemişse kişiler, sıfatları alındığında kendi gerçeklikleriyle yüzleşirler. Soğuk sürekli içine işliyorsa birinin, termostatının sıcaklığı sabitleme özelliğinin olmamasındandır.
Gözyaşı olmadık zamanlarda kendini koy veriyorsa, o kişi anlaşılma duygusundan yoksun kalmıştır.
Gecenin içinde kaybolmuşsa biri, gündüz zamanın paylaşımlı olmasındandır.
Omuzları çökmüşse kişinin, bu dünyanın kahrını paylaşacak birini bulamamış olmasındandır…
Bu Dünya kahır ile bezendiği kadar umut ile de yeşerebilir. Yokluğun yarattığı boşluğu içimizdeki umut ve cesaret ile aşabiliriz. Bu boşluk bazen bizi korkutabilir. Cesaret, biraz da korkarak ilerleyebilmek değil midir?
*Sennur SEZER, Sabah Türküsü Şiiri
